Rozmowa z założycielem Cognitis

Mateusz Łakomy - pomysłodawca, założyciel i pierwszy prezes Cognitis. Absolwent kierunku Zarządzanie i Marketing Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W ramach programu Erasmus studiował dwa semestry na Uniwersytecie w Poczdamie (Niemcy). W trakcie studiów odbywał liczne praktyki w firmach, m.in. doradztwa podatkowego, strategicznego (także w Niemczech) oraz banku inwestycyjnym. W maju 2006 roku został wybrany najlepszym studentem nauk ekonomicznych w Wielkopolsce i najlepszym studentem UAM w dorocznym konkursie „Primus inter Pares”. Studia ukończył z wyróżnieniem w czerwcu 2006 roku. Obecnie pracuje w firmie zajmującej się restrukturyzacją, doradztwem strategicznym oraz zarządzaniem tymczasowym, a także wspomaga Cognitis poprzez zaangażowanie w Radzie Patronów.

Skąd w ogóle powstała idea stworzenia Cognitis?

Pomysł stworzenia tego typu stowarzyszenia zrodził się na wiosnę 2004 roku i wynikał z  moich obserwacji, iż nie ma tak naprawdę organizacji studenckich, które łączyłyby w sobie działanie zgodne z podstawowymi zasadami zarządzania oraz zwracałyby uwagę na wartości. Zanim jednak pomysł został wcielony w życie, przez rok opracowywana była strategia rozwoju, struktura organizacyjna, idea projektów. Powstawał statut, zręby oferty dla firm oraz wizja rozwoju członków. W swej pierwszej wersji Cognitis miało być kołem naukowym działającym na Uniwersytecie i oznaczać Studenckie Koło Naukowe Doradztwa. Szybko okazało się jednak, że zakres działalności daleko wykracza poza pierwotne założenia. Po przyjęciu formy stowarzyszenia pozostała nierozwijana nazwa Cognitis.

Genezę pomysłu już znamy. A jak wyglądały narodziny Cognitis?

W czerwcu 2005 roku zacząłem zachęcać do projektu inne osoby oraz kontaktować pierwsze firmy konsultingowe. Już w lipcu przeprowadziliśmy nasz pierwszy projekt na rzecz jednej z firm doradczych. Z czasem ukształtowała się grupa 4 - 5 osób, z którymi przygotowywaliśmy pierwszą rekrutację. Dziś sam się dziwię, jak udało nam się to wszystko zorganizować. Łatwo nie było, gdy na początku Stowarzyszenie tworzyło kilka, studiujących na różnych uczelniach osób, a samo Cognitis stanowiło de facto kilka kartek papieru. Nie mieliśmy nic, ale chcieliśmy działać i to się liczyło najbardziej.

Co według Ciebie jest istotą Stowarzyszenia?

Sens istnienia Cognitis to pokazanie, że możliwe jest codzienne życie zgodne z zasadami, a jednocześnie działanie w biznesie na najwyższym poziomie. Chcemy kształtować w naszych członkach odpowiedzialne postawy, szkoląc ich zarazem z zakresu zarządzania. Stowarzyszenie dąży do tego, by alumni Cognitis potrafili odnaleźć w biznesie i  społeczeństwie miejsce zgodne z ich zainteresowaniami i zdolnościami, a poprzez swe zachowania pozytywnie oddziaływać na innych.

Co najmilej wspominasz z Twojej działalności w Cognitis?

Obserwowanie, jak zmieniają się ludzie. Widziałem niektóre osoby przychodzące do Stowarzyszenia trochę nieśmiałe, trochę zagubione, które po pewnym czasie zmieniały się nie do poznania. Zaczynały intensywnie działać, kierować pracami innych, brać na siebie odpowiedzialność za zmiany – mało tego, same zaczęły motywować do tego innych.. To było dla mnie coś fantastycznego! Te osoby znakomicie udoskonalały działalność Stowarzyszenia i czynią to nadal. O to właśnie chodzi.

Z chwilą ukończenia studiów przestałeś być członkiem Cognitis. Czy jako alumn będziesz nadal działał aktywnie na rzecz Stowarzyszenia?

Oczywiście - to przecież w pewnym sensie moje dziecko. Aby zachować kontakt, została stworzona Rada Patronów, której obecnie jestem członkiem. Jest to ciało zrzeszające kilkoro alumnów, które może doradzać kolejnym zarządom w zakresie organizacji i  strategii. Dzięki Radzie Patronów Stowarzyszenie jest w stanie utrzymać długofalowo swoją ścieżkę rozwoju.

W jaki sposób, jako zaangażowany alumn, masz zamiar propagować misję Stowarzyszenia i jego wartości w Twoim życiu zawodowym?

Zasady, które staramy się poznawać w Cognitis nie są niczym nadzwyczajnym. Najlepsze propagowanie to po prostu ich przestrzeganie w zwykłych, codziennych czynnościach. Nie trzeba robić nic szczególnego, wystarczy być sobą.

Dziękuję za rozmowę.